Truth Times/ Amy Lecons u bë një sensacion i papritur viral pasi filmoi veten duke pritur për shpëtim në një shpat mali në Shqipëri, pas kafshimit nga një gjarpër helmues. Në këtë intervistë ekskluzive, vrapuesja australiane e shtigjeve, me bazë në Zelandën e Re, përshkruan kafshimin, telefonatat e dështuara të emergjencës, telefonatën e dëshpëruar ndaj babait të saj, mjek në Australi, dhe arsyen pse ajo beson se historia e saj është përdorur për të mbuluar probleme serioze në sistemin shëndetësor të Shqipërisë.
Më 22 qershor 2026, Amy Lecons u nis për atë që priste të ishte një vrapim 90-minutësh në rajonin e Valbonës në Shqipëri. Ajo nuk u kthye në bujtinën e saj për tre ditë. Pasi u kafshua nga një gjarpër shtatë kilometra brenda një rruge prej 11 kilometrash, Lecons e gjeti veten të bllokuar në një shteg të largët malor, duke parë se dy telefonata në numrin shqiptar të emergjencës 112 përfunduan papritur, përpara se t’i drejtohej personit të cilit i besonte më shumë: babait të saj, një mjek rural mijëra kilometra larg, në Australinë e Jugut.
Ajo që pasoi ishte një përpjekje ndërkombëtare shpëtimi që përfshiu Interpolin, një pronar hosteli në Shkodër dhe një klinikë të vogël malore — dhe, përfundimisht, video që do të shiheshin nga miliona njerëz.
Kafshimi
Lecons, e cila jeton në Wanaka, Zelandën e Re, kishte mbërritur në Valbonë vetëm tre ditë më parë dhe po e përdorte vrapimin për të eksploruar terrenin përpara një udhëtimi më të gjatë hiking-u.
Ajo po rikthehej pas një dëmtimi shtatëmujor, gjë që e bënte vrapimin veçanërisht domethënës për të, ndërsa po rikthehej te një rutinë e njohur.
“Kushdo që e ka gjetur veten të paaftë për të bërë diçka që e dashuron për një kohë të gjatë, do ta kuptojë ndjesinë e të qenit përsëri në një rutinë të njohur. E gjeta veten duke buzëqeshur gjatë pjesës më të madhe të këtij vrapimi.”
Ajo po udhëtonte me pak pajisje.
“Me vete kisha telefonin, shkopinjtë e vrapimit, kamerën, ujë, krem kundër diellit dhe një kub Rubik. Zakonisht do të merrja me vete një miniçantë të ndihmës së parë, por për çfarëdo arsye, atë ditë nuk e kisha me vete.”
Lecons nuk ishte e panjohur me gjarpërinjtë. Ajo ishte përballur me ta më parë në Greqi dhe i kishte parë të kalonin nëpër shtigje dhe rrugë në Shqipëri, por përvoja e saj shkonte edhe më larg: më parë kishte jetuar në Territorin Verior të Australisë gjatë një sezoni të thatë, ku kishte hasur shumë gjarpërinj në natyrë. Madje, një herë kishte shkelur mbi një gjarpër slaty-grey, johelmues.
“Atë mëngjes, herë pas here flisja me zë të lartë, këndoja ose përplasja shkopinjtë e mi pa nevojë dhe ecja rëndë me këmbë për të trembur çdo ‘nope rope’ [shprehje humoristike për gjarpërin] që mund t’i afrohej shtegut.”
Pasi kishte kaluar pak më parë pranë një grupi të madh turistësh/vrapuesish, ajo pranon se ishte treguar pak më pak e kujdesshme, duke menduar se çdo gjarpër aty pranë tashmë do të ishte larguar.
“Isha 7 km brenda këtij vrapimi prej 11 km, po zbrisja dhe po kaloja një kthesë kur një gjarpër më kafshoi.”
“E kuptova menjëherë që më kishte kafshuar”
Lecons tha se nuk kishte asnjë dyshim për atë që kishte ndodhur.
“E kuptova menjëherë që më kishte kafshuar një gjarpër, pasi ndjeva një dhimbje të mprehtë në tendinën e Akilit të këmbës së majtë. Sikur gjithçka të ishte në lëvizje të ngadaltë, pashë gjarprin poshtë këmbëve të mia, ndërsa u përkula mbi të dhe ndalova.”
Instinkti i saj i parë, pasi shau nga dhimbja, ishte të kapte telefonin.
“E dija se një video ishte mënyra më e mirë për ta regjistruar të gjithë gjarprin, për qëllime identifikimi. Nuk e kisha idenë, derisa e pashë videon më vonë, që kisha filluar të këndoja.”
Duke u mbështetur te trajnimi për ndihmën e parë që kishte marrë gjatë viteve që kishte jetuar në Australi, ajo kujtoi dy gjërat që kishin më shumë rëndësi: identifikimin e gjarprit për ekipet mjekësore dhe qëndrimin e palëvizur.
“Pasi filmova gjarprin, u ula në shteg. Nuk kisha frikë nga gjarpri që ndodhej diku në shkurret përreth meje, pasi nuk kishte shumë gjasa të më sulmonte përsëri nëse nuk e provokoja.”
Kronologjia: dy telefonata të dështuara, pastaj babai mijëra kilometra larg
Ajo që pasoi ishte një seri ngjarjesh të shpejta dhe të përqendruara në një kohë shumë të shkurtër. Në orën 10:20, Lecons telefonoi në 112.
“Kjo telefonatë zgjati më pak se një minutë, përpara se të ma mbyllnin. Kërkova dikë që fliste anglisht, por ndërkohë që në anën tjetër të telefonit ishte herë pas here një person që përgjigjej, unë nuk e dija çfarë po thuhej dhe telefonata u ndërpre.”
Dy minuta më vonë, në 10:22, me telefonatën ende të pazgjidhur, ajo iu drejtua WhatsApp-it dhe telefonoi babain e saj në Australi.
“Duke u ndier e pafuqishme, në orën 10:22 bëra një telefonatë në WhatsApp me babain tim, i cili është mjek në Australi.”
Babai i saj, Robert Lecons, mjek i përgjithshëm rural në Australinë e Jugut, i tregoi hap pas hapi se si ta imobilizonte këmbën dhe të mbante rrahjet e zemrës të ulëta, ndërsa ajo i dërgoi vendndodhjen e saj të saktë përmes aplikacionit What3Words.
Më pas ai e mbylli telefonatën për të filluar vetë të kontaktonte shërbimet australiane të emergjencës, ndërsa Amy telefonoi për herë të dytë në 112. Kjo telefonatë zgjati 53 sekonda, përpara se të përfundonte në të njëjtën mënyrë si e para.
Në atë moment, Lecons ende nuk e kuptonte plotësisht rrezikun në të cilin ndodhej.
“Sinqerisht, mendova se e gjithë kjo ishte paksa një reagim i tepruar dhe se, në rastin më të keq, mund të merrja ndonjë infeksion bakterial nga shpimi, por ndoqa këshillat e babait tim.”
Ajo ende nuk e dinte se çfarë lloj gjarpri e kishte kafshuar.
Pa pajisje të përshtatshme mjekësore në dispozicion, ajo improvizoi.
“Pa fashot e duhura kompresive, hoqa çorapet dhe bluzën pa mëngë dhe i lidha rreth zonës së kafshimit, aq mirë sa munda, për ta mbajtur gjymtyrën të palëvizshme.”
Pas kësaj, për njëfarë kohe, ajo tha se ishte kryesisht vetëm.
“Ndërkohë, thërrisja për ndihmë nëpër luginë, por askush nuk përgjigjej dhe askush nuk më gjente në shteg.”
Pas rreth 15 minutash, ajo vendosi se një kontakt lokal mund të ishte më efektiv sesa linja e emergjencës dhe telefonoi pronarin e Traveler Hostel në Shkodër, ku kishte qëndruar pak kohë më parë.
“Ai u përgjigj menjëherë, e kuptoi seriozitetin e situatës dhe filloi të telefononte gjithandej.”
Ajo thotë se vetëm javë më vonë kuptoi se ishte pikërisht ai që kishte bërë të mundur lidhjen e Klinikës Verore të Valbonës me të, ndërkohë që shërbimet australiane të emergjencës po kontaktonin Interpolin pothuajse në të njëjtën kohë.
Sipas Lecons, një ambulancë u nis rreth 25 minuta pas kafshimit. Për shkak se ajo ndodhej në një shteg të largët malor, ekipit të shpëtimit iu deshën edhe 30 minuta të tjera për të arritur tek ajo.
Më pas kaloi edhe rreth një orë derisa ajo mbërriti në spitalin në Bajram Curri, ku iu dha antihelmi, pra serum kundër helmit të gjarprit.
Një përpjekje ndërkombëtare për shpëtim
Robert Lecons, duke folur për këtë artikull, përshkroi momentin kur kuptoi se sa serioze ishte situata.
“Kisha bërë një kërkim me Google Lens shumë herët gjatë bisedës sonë, nga videoja që ajo më dërgoi. Isha në dijeni se ky ishte një kafshim vërtet i rrezikshëm”, tha ai. “Isha jashtëzakonisht i frikësuar për rrezikun nga helmi i gjarprit, duke e ditur se ai ishte potencialisht kërcënues për jetën, Amy ishte larg ndihmës mjekësore dhe ajo nuk ishte në gjendje të merrte përgjigje nga shërbimet e emergjencës.”
Ai përshkroi pafuqinë e përpjekjes për të ndihmuar nga ana tjetër e botës.
“Si baba, dëshiroja dëshpërimisht ta ngushëlloja vajzën time. Ndihesha aq pranë saj në telefon, por në të njëjtën kohë aq i pafuqishëm; duke qenë fjalë për fjalë në anën tjetër të botës!”
Ai tha se ishte “shumë i shqetësuar nga reagimi ndaj telefonatave të urgjencës në 112 që bëri Amy. Ata ia kishin mbyllur telefonin Amy-t dy herë. Ishte veçanërisht zhgënjyese, pasi edhe unë jam një mjek rural dhe merrem, ndër të tjera, me reagimin e parë dhe mjekësinë e urgjencës për komunitetin tim.”
Balancimi i protokollit standard për kafshimin nga gjarpri me realitetin e situatës së Amy-t ishte gjithashtu një barrë për të.
“Po përpiqesha të balancoja parimet e imobilizimit dhe të fashës së presionit, siç bëjmë për kafshimet nga gjarpërinjtë australianë, me mungesën time të njohurive specifike për kafshimet nga nepërkat, dhe me mundësinë reale që ajo të ishte më mirë duke shkuar drejt ndihmës nëse nuk mund të merrte asistencë.”
“Po përpiqesha të mbetesha një zë i qetë dhe i besueshëm sigurie për të, ndërkohë që në të vërtetë nuk isha i sigurt nëse kjo ishte këshilla e duhur në këto rrethana.”
“Telefonova South Australian Ambulance Service nga një telefon fiks përmes numrit tonë 000 dhe u lidha me Qendrën e Operacioneve të Emergjencave në Adelaide”, tha ai.
“Operatori ishte absolutisht fantastik. Ai nuk kishte qenë kurrë më parë në këtë situatë, por mori këshilla dhe filloi t’i dërgonte email Interpol-it nga ana e tij, me informacionet e Amy-t.”
Ai vuri në dukje se Interpol-i ka një seksion ndërkombëtar të reagimit ndaj emergjencave për situata të tilla dhe se, sapo reagimi lokal filloi në Shqipëri, ata vepruan me shpejtësi.
Në atë pikë, South Australian Ambulance Service i dha fund procedurave me Interpol-in, pasi ndërhyrja lokale në Shqipëri tashmë kishte filluar.
Shpëtimi vetë
Lecons i kishte dërguar një video të gjarprit ekipit të Klinikës Verore të Valbonës ndërsa priste për ndihmë, gjë që ajo beson se ishte kritike.
“Jam shumë mirënjohëse për veprimin e tyre. Kur më gjetën pothuajse një orë pasi gjarpri më kishte kafshuar, ata dolën nga shkurret dhe menjëherë filluan punën, duke lidhur një fashë të duhur kompresive rreth këmbës sime.”
Ajo vuri në dukje se udhëzimet për trajtimin e asaj që Lecons e identifikoi si nepërkë evropiane me brirë në hundë, e njohur gjithashtu si Poskok, mbeten të paqëndrueshme.
“Nuk duket se ekziston një mënyrë e konfirmuar për të trajtuar helmin e një nepërke evropiane me brirë në hundë, pasi disa artikuj rekomandojnë zero kompresion dhe përdorimin e fashave vetëm për imobilizim. Pavarësisht kësaj, reagimi i infermieres përfundimisht çoi në shërimin tim.”
Ajo ishte me fat në një aspekt: “Rastësisht, isha vetëm 200 metra larg një ferme në male që kishte akses rrugor, kështu që sapo më gjetën, të tre shpëtuesit më transportuan me barelë dhe më mbajtën në shpinë deri te një rrugë ku ambulanca mund të më merrte.”
Ajo kishte vetëm fjalë lavdërimi për ata që e nxorën nga mali.
“Faleminderit shumë personave të parë që reaguan, infermieres për veprimin tuaj të shpejtë, ndihmësit të dytë që ndihmoi në shpëtimin tim dhe veçanërisht zotërisë që më mbajti në shpinë në vapë dhe nëpër terren të pabarabartë për ta përshpejtuar shpëtimin tim! Pavarësisht se nuk ishim në gjendje të komunikonim duke përdorur të njëjtën gjuhë, ky është mishërimi i mikpritjes shqiptare.”
Momentet e frikës
Megjithëse videot e saj, të filmuara ndërsa priste për shpëtim, e tregojnë atë jashtëzakonisht të qetë, Lecons tha se qetësia nuk ishte absolute.
“Sapo e dija se ishte nisur një ambulancë, mes thirrjeve për ndihmë, kisha shumë kohë për të menduar.”
Një kërkim në Google për “gjarpërinjtë në Shqipëri” nxori imazhe që i ngjanin gjarprit që e kishte kafshuar, së bashku me paralajmërime për llojet më helmuese të rajonit.
“Ndërsa kyçi i këmbës filloi të më fryhej dhe dhimbja u intensifikua, atëherë fillova të panikoja për përfundimin e situatës sime.”
Videot, shpjegoi ajo, nuk ishin menduar kurrë për rrjetet sociale.
“Qëllimi i këtyre videove nuk ishte për TikTok. Më duhej diçka ku të përqendrohesha dhe unë e kam shumë të dobët kujtesën e ngjarjeve, kështu që e dija se të flisja në video për atë që kishte ndodhur do të ishte mënyra e vetme që më vonë të mund t’i tregoja ngjarjet.”
“Mendova se më vonë do t’ua tregoja familjes dhe miqve të mi. Vetëm kur i pashë përsëri videot ditën tjetër, kur e dija se isha e sigurt, kuptova se ishin disi komike dhe vendosa t’i publikoja për publikun.”
Ajo kundërshtoi me butësi përshtypjen se kishte qëndruar plotësisht e qetë gjatë gjithë kohës.
“Pavarësisht se isha në gjendje të bëja një bisedë me veten dhe të buzëqeshja (një zakon natyror i imi), mund ta shoh qartë panikun në sytë dhe zërin tim.”
Ajo ia atribuoi një pjesë të qetësisë së saj faktit se gjatë udhëtimit kishte pak strese të jashtme, një “sistem reagimi ndaj emergjencave” të trashëguar nga babai i saj dhe trajnimit në menaxhim, i cili i kishte mësuar të mendonte në mënyrë kritike.
Por ajo ishte e sinqertë për momentet kur qetësia u thye.
“Patjetër që kishte momente kur filloja të panikoja gjatë orës së parë. Ambulanca po e kishte të vështirë të më gjente me vendndodhjen time në WhatsApp, pavarësisht se isha në një shteg dhe kisha edhe What3Words.”
“Mbaj mend që telefonova babain tim dhe fillova të qaja, ngrita zërin dhe i thashë se duhej të afrohesha më shumë me rrugën, sepse po zgjaste shumë.”
“Vërtet nuk doja të vdisja vetëm në një shteg dhe fajësova veten që e kisha futur veten në këtë situatë, edhe pse asgjë që mund të kisha bërë ndryshe nuk do ta kishte ndryshuar rezultatin.”
“Me një zë të qetë, ai më kujtonte të qëndroja e qetë dhe t’i besoja ekipit të shpëtimit, kështu që këtë bëra.”
Kushtet në spitalin e Bajram Currit
Sapo mbërriti në spital, Lecons tha se u përball me një sistem shëndetësor që dukej qartë se ishte nën presion.
“Siç e përmenda në videot e mia, kaloi një ditë para se të më jepnin letër higjienike, pasi pretenduan se nuk kishin fare në dispozicion. Ditën e dytë, stafi tha se duhej të gjeja dikë që të më blinte furnizimin tim me akull, sepse edhe spitali kishte mbaruar rezervat e akullit”, tha ajo, duke vënë në dukje se spitali ndodhej në një qytet me akses të lehtë te dyqanet.
Ajo përshkroi edhe mangësi të tjera.
“Dhoma kishte vetëm një prizë elektrike, ndërsa çdo pajisje në dhomë duhej të përdorej njëra pas tjetrës dhe përmes së njëjtës prizë.”
Meqë nuk ishte në gjendje të ecte dhe kishte dhimbje kur përdorte patericat, ajo duhej të transportohej me karrocë invalidësh — por dyert ishin shumë të ngushta.
“Në vend të kësaj, më duhej të kryeja nevojat e mia mbi krevat.”
“Nuk prisja të merrja të njëjtin trajtim si në Australi apo në Zelandën e Re, por spitalet duhet të jenë në gjendje të ofrojnë një shërbim të përshtatshëm dhe, sigurisht, përpara se të nxirret një përfundim se sa i mirë ishte trajtimi që mora, duhet të ketë një diskutim rreth arsyes pse spitaleve u mungojnë këto gjëra.”
“Historia e plotë u la jashtë”
Lecons tha se videot e saj u morën nga mediat shqiptare pa dijeninë e saj.
“Në atë kohë, nuk isha fare në dijeni se historia ime po shpërndahej nëpër mediat shqiptare. I zbulova videot e mia në platformat shqiptare të lajmeve përmes familjes ku po qëndroja ose duke kërkuar emrin tim në Google dhe duke parë artikujt që ishin shkruar në këtë mënyrë.”
Ajo beson se mbulimi mediatik ishte i njëanshëm dhe selektiv.
“Ajo që më shqetësoi ishte se mediat kishin marrë pjesë të shkurtra nga pjesët më të mira të historisë sime dhe i kishin përdorur për të krijuar një rrëfim shumë pozitiv, pa trajtuar disa nga çështjet e rëndësishme që ekzistojnë në sistemin shëndetësor.”
Ajo tha se asnjë gazetar nuk e kishte kontaktuar për koment përpara publikimit.
“Ndërsa me të drejtë lavdëruan personat e parë që reaguan, unë ndjeva se historitë përfundonin duke krijuar përshtypjen se sistemi shëndetësor është i fuqishëm dhe i gatshëm t’u përgjigjet turistëve në nevojë.”
“Ata nuk e trajtuan problemin e faktit që 112 nuk u përgjigj dhe se cili do të kishte qenë rezultati nëse unë nuk do të kisha pasur shërbim celular ose nëse do të isha më lart në mal.”
Ajo vuri në dukje se Ministria e Shëndetësisë e Shqipërisë e shpërndau historinë e saj, duke e përshkruar si një person që ishte shëruar plotësisht.
“Fatmirësisht, tani jam shëruar në mënyrë të mrekullueshme, por në atë kohë nuk isha në gjendje të ecja dhe e ardhmja ishte e paqartë, pasi kur dola nga spitali nuk më ishte dhënë asnjë këshillë mjekësore.”
Ajo e lidhi mbulimin mediatik me situatën më të gjerë politike në Shqipëri.
“Në të gjithë Shqipërinë, aktualisht ka protesta që vazhdojnë për qëndrueshmërinë, kundër korrupsionit dhe për përmirësimin e infrastrukturës dhe shërbimeve.”
“Pas bisedave me njerëzit përreth meje, kuptova se mënyra më e mirë se si mund t’i ndihmoja njerëzit e Shqipërisë nuk ishte thjesht të vija në pah mikpritjen e shqiptarëve, por në fakt të tregoja të vërtetën për përvojën time në sistemin shëndetësor si turiste.”
Ajo shtoi: “Një vend nuk mund t’u ofrojë mbështetje turistëve nëse më parë nuk është në gjendje të mbështesë njerëzit e vet.”
Ajo tha se asnjë përfaqësues i qeverisë shqiptare, shërbimeve të emergjencës, spitalit apo autoriteteve të turizmit nuk e ka kontaktuar drejtpërdrejt.
Pse ajo ende e rekomandon Shqipërinë
Pavarësisht kritikave të saj, Lecons mbetet shumë entuziaste për vetë vendin.
“Mbetesha krejtësisht e mahnitur nga peizazhet shqiptare. Nga rrugicat e vjetra dhe të pjerrëta me kalldrëm të Gjirokastrës, te shëtitjet pranë mijëra dritareve drejtkëndore në Berat, ose ngjitja në Piramidë për të parë një perëndim spektakolar të diellit në Tiranë… Alpet Shqiptare janë një minierë ari për njerëz të apasionuar pas ecjeve dhe vrapimit në shtigje, si unë.”
Ajo theksoi se lavdërimi i mikpritjes shqiptare nuk është i papajtueshëm me kritikat ndaj sistemit shëndetësor.
“Në Shqipëri takova njerëz të jashtëzakonshëm, të cilët më treguan një mirësi që shkonte përtej asaj që ishte e nevojshme, duke tejkaluar çdo pritshmëri që kisha më parë për këtë vend… Për mua ishte e rëndësishme të sigurohesha që njerëzit ta dinin këtë përpara se të kritikonin aspekte të sistemit shëndetësor.”
“Nuk doja që mesazhi kryesor që njerëzit do të merrnin nga historia ime të ishte diçka që do t’i dekurajonte të udhëtonin në këtë vend.”
Paralajmërimi i saj për udhëtarët e tjerë
Lecons tha se ishte befasuar nga fakti se sa të papërgatitur dukeshin disa nga alpinistët e tjerë në atë rajon.
“Ishte tronditëse të mësoja se sa shumë njerëz po hynin në male në shtegun Majat e Ballkanit pa asnjë njohuri për kafshët me të cilat mund të përballeshin, pa një pajisje inReach ose PLB (Personal Locator Beacon – pajisje personale për përcaktimin e vendndodhjes) dhe pa njohuri të mjaftueshme për ndihmën e parë. Unë kisha ndërmend të isha larg vetëm për 90 minuta, ndërsa këta alpinistë qëndronin në shtigje për më shumë se 10 ditë.”
Pendimi i saj më i madh lidhet me përgatitjen praktike.
“Pas reflektimit, kam kuptuar se duhet të isha më e përgatitur me një pajisje komunikimi satelitor. Në Zelandën e Re na mësojnë se kjo mund të jetë çështje jete a vdekjeje, dhe unë isha naive duke menduar se kjo nuk ishte e nevojshme edhe në shtigjet e Evropës.”
Ajo beson gjithashtu se trajnimi për ndihmën e parë duhet të jetë shumë më i përhapur.
“Mendoj se trajnimi bazë për Ndihmën e Parë duhet të jetë i detyrueshëm për të gjithë, pavarësisht nëse udhëton në grup apo je vetëm nëpër shtigje… Numri i njerëzve me të cilët fola gjatë javëve që pasuan, të cilët nuk ishin në dijeni se kishte gjarpërinj nëpër shtigje dhe se çfarë duhej të bënin në atë situatë, ishte shumë befasues.”
Për dështimin më të madh në rastin e saj, ajo ishte e prerë:
“Gabimi më i madh që u bë ishte mënyra se si u trajtua ajo telefonatë emergjence. Duhet t’i kushtohet më shumë vëmendje shërbimeve të emergjencës në Shqipëri… duhet të ekzistojë një mënyrë që turistët të marrin ndihmë përmes numrit të telefonit 112. T’u mbyllësh telefonin njerëzve pa e trajtuar siç duhet një kërkesë për ndihmë do të sjellë pasoja të shmangshme dhe vdekje të mundshme mes udhëtarëve të huaj në vend.”
Jeta pasi u bë virale
Lecons tha se kryesisht është përpjekur të qëndrojë larg vëmendjes, ndërkohë që vazhdon të udhëtojë.
“Ende nuk mund ta kuptoj plotësisht përmasën e numrit të njerëzve që tani e kanë parë historinë time… Kryesisht përpiqem ta mbaj historinë të qetë, duke thënë thjesht se u dëmtova për njëfarë kohe në Shqipëri.”
Ajo shtoi, me pak humor:
“Shumicën e kohës, të paktën një person do të thërrasë se kohët e fundit ka parë video të një vajze që u kafshua nga një gjarpër, përpara se të arrijë në përfundimin se ajo vajzë isha në fakt unë. Tani qesh shumë me këtë.”
Ajo nuk është larguar plotësisht nga ecjet vetëm, megjithëse mënyra e saj e veprimit ka ndryshuar.
“Sigurisht që tani jam më e kujdesshme ndaj mjedisit tim, por nuk do të ndaloj plotësisht së shkuari vetëm në aventura. Nuk duhet të lejoj që frika të kontrollojë jetën time, veçanërisht pasi vrapimi në shtigje është një pjesë e madhe e asaj që jam dhe e asaj që më bën të lumtur.”
Megjithatë, për momentin, ajo thotë se ka: “gjetur shumë kënaqësi duke e ngadalësuar ritmin dhe duke bërë ecje në grup ose me një mik.”
Kur u pyet për mësimin më të madh nga kjo përvojë, ajo u shpreh përtej aspekteve praktike:
“Mësimi im më i madh është thjesht një kujtesë për një nga filozofitë e mia kryesore, dhe ajo është të jesh i sjellshëm dhe të mbetesh optimist. Besoj se fuqia e të menduarit pozitiv është forca më e madhe nga të gjitha. Përveç kësaj, tani do të shikoj më me kujdes se ku shkel.”
Kush është Amy Lecons?
Përtej videove virale, Lecons e përshkroi veten në mënyrë modeste: “Unë nuk jam krijuese përmbajtjeje, kisha disa video që u bënë virale dhe tani jam në një pozicion të privilegjuar ku, nëse do të doja të ndaja një mesazh, do të kisha një platformë ku njerëzit do të dëgjonin. Megjithatë, e vërteta është se jam australiane, aktualisht jetoj në Zelandën e Re, në një nga qytetet më magjike në botë, Wanaka. Jam një vrapuese mediokre në shtigje, zakonisht e dëmtuar, që e dua qëndrimin në male ose fjetjen pranë liqenit në çadrën time mbi çati.”
Aktualisht ajo po vazhdon një udhëtim solo me çantë shpine nëpër Evropë, “duke e tejkaluar tashmë datën time fillestare të përfundimit, duke shpenzuar çfarëdo parash që më kanë mbetur për të zbuluar se kush jam dhe për të krijuar kujtime të paharrueshme gjatë rrugës.”
Mesazhi i saj i fundit për lexuesit ishte i thjeshtë: “Jini kureshtarë. Dëgjoni dhe lexoni, por gjithashtu bëni kërkimet tuaja dhe bëni pyetje nëse nuk mund ta gjeni pamjen e plotë. Vetë-edukimi është një aftësi kaq e rëndësishme dhe, për fat të keq, mua m’u deshën shumë vite për të kuptuar se si ta bëja këtë.”
