Milaim Zeka thotë se ishte e ditur se Fatmir Sheholli ishte spiun. Megjithatë, aktakuza e Prokurorisë Speciale përshkruan se pikërisht nga Sheholli ai mori materiale për publikim dhe 1 mijë euro. Zeka tani thotë se materialet i ishin prezantuar si të GIZ-it gjerman dhe se paratë ishin për përkthim. Por sa bindës mbetet ky version kur ballafaqohet me deklaratat e tij dhe me faktet që Prokuroria pretendon se i ka dokumentuar?
Aktakuza ndaj Fatmir Shehollit për spiunazh dhe shantazh ka nxjerrë në sipërfaqe një varg komunikimesh, materialesh dhe pagesash që, sipas Prokurorisë, lidhen me veprimtari në interes të BIA-s serbe.
Në këtë dosje përmendet edhe Milaim Zeka.
Por ajo që e bën çështjen veçanërisht interesante është një deklaratë e vetë Zekës, e dhënë pas publikimit të aktakuzës.
Ai ka thënë se “ka qenë e ditur që Sheholli është spiun”.
Nëse kjo ka qenë e ditur edhe për të, atëherë lind menjëherë një pyetje:
Si është e mundur që një gazetar, i cili thotë se e dinte se personi përballë tij ishte spiun, të pranonte prej të njëjtit person materiale komprometuese, të hynte në procesin e përgatitjes së tyre për publikim dhe të merrte prej tij edhe para?
Çfarë pretendon Prokuroria?
Sipas aktakuzës, Fatmir Sheholli akuzohet se ka vepruar në koordinim me zyrtarin e BIA-s serbe, Bojan Dimiq, me synim dëmtimin e interesave të Kosovës dhe ndikimin në procesin zgjedhor.
Prokuroria pretendon se Sheholli kishte marrë materiale audio dhe transkripte që synonin komprometimin e zyrtarëve të Ministrisë për Komunitete dhe Kthim dhe se më pas ia kishte dorëzuar ato Milaim Zekës për publikim.
Sipas dosjes, Zekës iu dhanë edhe 1 mijë euro, ndërsa pretendohet se ishte paraparë edhe një mijë euro tjetër pas publikimit.
Prokuroria thotë se dorëzimi i materialeve dhe parave është dokumentuar me përgjime audio dhe kamera sigurie.
Pra, nuk bëhet fjalë vetëm për deklarata publike, por për pretendime të përfshira në një aktakuzë që mbështetet në prova të administruara nga organet e hetimit.
“Mendova se materialet ishin të GIZ-it”
Pas publikimit të aktakuzës, Zeka dha versionin se materialet i ishin prezantuar si materiale që vinin nga GIZ-i gjerman.
I pyetur se si mund të ishin të GIZ-it kur ishin në gjuhën serbe, ai la të kuptohej se mund të kishin ardhur nga “dikush brenda GIZ-it”.
Por pikërisht këtu versioni bëhet më i vështirë për t’u kuptuar.
Sipas aktakuzës, emri i GIZ-it ishte përdorur për të fshehur origjinën reale të materialeve, të cilat Prokuroria i lidh me BIA-n dhe Bojan Dimiqin.
Pra, në versionin e Prokurorisë:
GIZ-i nuk ishte burimi – ishte mbulesa.
Nëse Zeka vetë thotë se e dinte se Sheholli ishte spiun, atëherë është e vështirë të kuptohet pse do t’i besonte pikërisht shpjegimit të tij për origjinën e materialeve.
Një gazetar që dyshon te burimi duhet të verifikojë më shumë.
Një gazetar që thotë se e dinte se burimi ishte spiun, duhet të verifikojë shumëfish më tepër.
“2 mijë euro për publikim” apo 1 mijë për përkthim?
Edhe çështja e parave përmban një kundërthënie serioze.
Në intervistën televizive, Zeka tha se 1 mijë eurot e marra nga Sheholli ishin për përkthimin e materialeve.
Por në aktakuzë citohet një deklaratë e tij në Polici, ku thuhet se, sipas Shehollit, “GIZ-i gjerman” kishte ndarë 2 mijë euro për publikim: 1 mijë euro në fillim dhe 1 mijë të tjera pas publikimit.
Pra kemi dy versione të ndryshme:
Në Polici: 2 mijë euro për publikim.
Në televizion: 1 mijë euro për përkthim.
Kjo është një mospërputhje që kërkon shpjegim.
Jo sepse e thotë një kundërshtar i Zekës.
Por sepse të dyja deklaratat i atribuohen atij vetë.
Edhe kthimi i parave ka dy kronologji
Zeka ka thënë se 1 mijë eurot ia kishte kthyer Shehollit para arrestimit.
Por sipas aktakuzës, pas arrestimit të Shehollit ekziston komunikim me djalin e tij ku diskutohet pikërisht për kthimin e këtyre parave.
Edhe këtu kemi dy versione që nuk përputhen plotësisht.
Nëse paratë ishin kthyer para arrestimit, pse çështja e tyre shfaqet sërish pas arrestimit?
Ky është një tjetër element që e bën dosjen më të ndërlikuar sesa shpjegimi i thjeshtë se “ishin para për përkthim”.
GIZ-i gjerman në një histori ku nuk duhet të ishte
Përmendja e GIZ-it meriton kujdes të veçantë.
GIZ-i nuk është një organizatë e zakonshme private. Ai është institucion gjerman i zhvillimit ndërkombëtar dhe ka qenë i pranishëm në Kosovë për shumë vite, në projekte të sundimit të ligjit, administratës publike, ekonomisë dhe integrimit evropian.
Prandaj pretendimi se “GIZ-i kishte ndarë 2 mijë euro për publikim” të materialeve komprometuese është jashtëzakonisht serioz.
Nëse ky pretendim nuk është i vërtetë, atëherë emri i një institucioni gjerman është përdorur si mbulesë për një operacion që Prokuroria e lidh me BIA-n serbe.
Kjo nuk prek vetëm reputacionin e individëve.
Prek edhe reputacionin e një partneri të rëndësishëm të Kosovës.
Dhe pikërisht për këtë arsye pretendimi për GIZ-in nuk mund të trajtohet si një detaj anësor.
Po materialet në serbisht?
Vetëm fakti që materialet ishin në gjuhën serbe nuk provon origjinën e tyre.
Por kjo çështje merr peshë kur shihet bashkë me pjesën tjetër të dosjes:
Sheholli;
komunikimet me Bojan Dimiqin;
paratë;
koha para zgjedhjeve;
kërkesat për publikim;
dhe pretendimi i Prokurorisë se emri i GIZ-it ishte përdorur për të fshehur burimin real.
Në këtë kontekst, shpjegimi “mendova se ishin nga GIZ-i” nuk mjafton vetvetiu.
Duhet të dihet se çfarë verifikimi është bërë.
Ata nuk ishin të panjohur
Fotografitë publike ku Zeka dhe Sheholli shfaqen së bashku tregojnë se ata njiheshin dhe kishin pasur kontakte.
Fotografia, natyrisht, nuk provon asgjë penale.
Por në këtë histori ajo ka një rëndësi tjetër.
Nuk bëhej fjalë për një gazetar që kontaktohej papritur nga një person krejt i panjohur.
Zeka e njihte Shehollin.
Dhe, sipas deklaratës së tij, e njihte edhe reputacionin e tij.
Pikërisht kjo e rrit standardin e verifikimit që duhej të zbatohej për çdo material që vinte prej tij.
Pyetja që mbetet
Aktakuza ndaj Fatmir Shehollit nuk e akuzon Milaim Zekën për spiunazh.
Kjo duhet thënë qartë.
Por aktakuza e vendos emrin e tij në një episod ku, sipas Prokurorisë, materiale të lidhura me një plan të BIA-s përfunduan te ai për publikim, së bashku me para.
Dhe Zeka vetë thotë se ishte e ditur se Sheholli ishte spiun.
Prandaj pyetja më e fortë nuk ka nevojë për teori:
Nëse e dije se kush ishte Sheholli, pse i more materialet?
Nëse e dije se kush ishte, pse i besove historisë për GIZ-in?
Nëse 2 mijë eurot ishin “për publikim”, pse më vonë 1 mijë eurot u shpjeguan si para për “përkthim”?
Dhe nëse materiali vinte vërtet nga GIZ-i gjerman, ku është prova?
Këto pyetje nuk krijohen nga një polemikë mediatike.
Ato dalin nga vetë deklaratat e Zekës dhe nga pretendimet e aktakuzës.
Dhe pikërisht aty qëndron edhe pesha e kësaj historie.
